fleuvenoir

OK, this is no hoax. This is a personal experience. I discovered it by accident. As compared to surgery, this also induces pain but the timeframe for you to recover is shorter. The method costs cheaper too. As for the things you need... It's simple. All it takes is an expired powdered green tea. Here's how it works:

1. Brew 1 tsp expired powdered green tea on 1 cup water

2. Leave the tea for six hours. Bacteria will soon thrive on it.

3. Drink it (Remember to drink all... BOTTOMS UP!!! NO LEFTOVERS. Nyahaha!!!)

The next day, you’ll start throwing up all of the food that you will take in (Not to mention those that you already ate).

***Note: Be sure to try this method while you are on sick leave or while you are on a vacation longer than 2 days.

Slight fever, nausea and severe muscle pain may transpire the first day.

Disclaimer: I know it's pretty dangerous. It might be a minor case of food poisoning. I never knew what it was because I didn't see a doctor. Too much expired brewed green tea might kill you so try this at your own risk. This is just to share my experience. If you try this and things won't be well in two days, better see a doctor. I felt better later on the second day.

I did lose weight though. I survived with one pack of cracker, 2 glasses of freshly brewed (not expired) chamomile tea, one bottle of Gatorade, 2 bananas & 1 apple in day 2. I still can't take in real food on day 3 since my stomach would hurt when I take food in.

This method is for those clinically insane. ENJOY!!! XD

UGH I STILL FEEL SICK...

"There are things that you know you can do alone... It's just that you would be happier if there's someone sharing that moment with you..."

"Back then, I am complete. I am happy and fulfilled. I don't care about anybody and I don't give a shit. But then when I met someone, I came to realize how empty my life was..."

These two lines were some of the stuff Myles and I talked about... And so I asked her... Do I give people the impression that I don't need anybody and that I am so tough that I don't care at all? Hinde ko maalala yung eksaktong sagot nya but what I can recall is - kaya ko naman eh. Yun lang, ego massage yung may reinforcement. Sino ba naman ang taong ayaw ng kahit pa'no eh naaalala?

Kaya ko nga... I have embraced solitude and it became my air... There's something better lang pala. Hinde rin pala ako parang engot na eto, si "I'm better off alone." tapos biglang "Sana may kasama ako...". Walking contradiction baga. Normal pala 'tong phase na 'to.

Hindi ko tuluyang tinatalikuran ang prinsipyo ng pagiging malakas ang loob. Yung tipong Katipunera... Pagkatao ko na yun dahil alam kong ang matatag, nabubuhay ng matagal. Pero ngayon, aalalahanin kong tantsahin kung kelan maging malumanay dahil kung minsan, ako mismo ang nagtataboy sa mga tao para lumayo o isiping hindi ko sila kailangan.

Plugging: Tylenol kills Migraine...

Anyway, siguro kakaisip ng mga bagay-bagay eh sumasaket na ang ulo ko. Right after my latest post, which I thought would be my last, nakipag kita ako kay Myles, kaibigan ko mula pa nung elementary.

Nag YM lang sya at nagtatanong kung gusto ko ng makakausap dahil din siguro sa YM status & title ng latest entry ko sa journal - I hate myself and I want to die.

Sya yung madalas ko makakwentuhan lalo na sa paborito kong topic - ang buhay. Nagbalik tanaw kame sa mga nangyare sa buhay namen at ng mga kaklase namen, tumawa sa mga panahong nag re-rebelde kame sa eskwelahan na pinapatakbo ng mga misionaryong madre at napag isip ng mga plano namen sa hinaharap.

Marathon ng isang large Tiramisu Frap sa Coffee Bean, masaya na rin ako na may napag sabihan din ako ng sama ng loob.

Nagpagaan ng pakiramdam ko na maalala na kahit pa'no eh maswerte na rin ako. I've remembered teachers who believed in me and teachers who taunted me (which, by the way made a breeding ground for my angst... So thank you na rin at tumibay ako dahil sa inyo!). I've remembered classmates who I made fun of (kase comical naman talaga) and classmates who made fun of me. (up yours assholes! Burn in blackish hell!!!).

Anyway, siguro sa pag uusap namen, magiging OK na ako. She mentioned pointers na pwede ko gawin para maayos yung buhay ko.

Salamat sa'yo, 'tol!

Ever thought of killing yourself? Well, I do… right now, that’s what’s in my head.

I remembered this conversation with Jhei about Kurt Cobain’s suicide. I mentioned something about a part of Kurt’s interpretation of the line “It is better to burn out than to fade away.”.  His response is - in the end, Kurt still lost the battle because he failed to overcome his fear of losing everything.

Now, I am asking myself the same thing… If I kill myself, would it imply that I fear the things I currently face? Well, I guess not. It’s just that I am too tired of thinking. I don’t want those anymore – those feelings of being alone… being left out… emptiness…

People often tell me that I am a strong person. I don’t know if I would still believe those words. I’m so f****** tired. I just don’t feel like continuing. It’s like playing a videogame wherein after losing on several stages, you just feel tired and even if you receive the “count”, you just would not want to push the Start button so you can continue with the game again…  That’s how I feel right now… If I will be asked to continue, I probably wouldn’t do anything. I’ll let life count until the game is over.

I don’t see my worth. I feel like a puppet being dictated of what I should do but then if I refuse to follow, I will be bound by the guilt of abandoning my duties as the family puppet. Why not destroy the puppet so that there wouldn’t be any problem?

I would not be surprised if this will be my last entry here.

I’m tired.

Surviving the fifth day alone without any job assignment brings a lot of uncertainty. Hanggang kelan ako mag se-self-study eh parang tinatamad na'ko. Other resource materials are good but some,parang pinulot lang sa kung sang source at hinde na tinignan ang laman tas, na-plot na sa online courses. Nyeta!

Eh pano kung natapos ko na lahat yun at ayoko na magbasa ng mga libro. Parang natutuyo na ang pasensya ko. Oo,naghahanap ako ng malilipatan... Tawag nalang ang hinihintay.

Here I am where I chose a corner in our pantry. Malambot ang upuan, medyo madilim dahil sulok at tago kase may not-so-high dividers. Teritoryo ko na 'to. At least tago at bihira ako makakita ng tao.

Kain at eto, sulat ng blog habang pinipilit mag survive sa pamamagitan ng pakikinig ng Led Zeppelin. Paulit-ulit-ulit...

Me baon ako tuna, parsley & chives sandwich sa wheat bread. Lahat na ng spices ni Mc Cormick eh pinag e-experimento-han ko na para lang may something na kakaiba na ma-experience ko... Kahit pagkain manlang...

Mga plano... Mga balak sa buhay. Ano ang plano ko? Una, makaalis sa company na ito. Wala akong makitang growth. I tried talking to people with higher posts than me - hoping that I would be given the chance to apply my skills in a job that would require my specialty. DEFINATELY NOT HR, the post where they plan throwing four of the six in our group. Note that the remaining six of us are "floating". We don't have a department nor a job assignment. And yes - we go to work, paid but doing nothing. (Well, nothing beneficial to the company that is...)

I wanted to start something nice in this company because they lack the process, an important element in a business establishment where standards and quality are measured.

The challenge is, how do I start a culture if, for one, nobody recognizes my abilities. It might be something new to them 'cause I am instilled with applying a scietific and defined method of doing things. It appears that this approach was never implemented here.

Though Jhei is right, I can start change. The argument is, who do I escalate it to? Would I bypass authorities if I go beyond my manager's scope?

Importante pa rin talaga sa isang kumpanya yung may boses ka. Tanggapin naten ang realidad na minsan, kelangan na nasa kapangyarihan ka para mapatupad mo ang isang pagbabago.

Gusto ko yung sinabe sa akin - create a need so that people will realize that something needs to be done. Hanggang ngayon, iniisip ko pa rin kung pa'no ko gagawin yon. Yun ba ang priority ko or hayaan ko nalang sila lumubog sa fiery depths of hell at maghanap ako ng malilipatan?

Eh s tutoo lang, naghahanap na rin ako ng malilipatan. Nalilito pa rin ako sa priorities ko pero kung may chance kilalanin yung kakayahan ko dito, ok lang. Kung malabo pa rin pag tapos ng buwan, mag sisikap na talaga ako maka-alpas dito.

Everything shall fall into place hopefully by the end of January. Until then, I'll be brewing my brain with whatever pieces of knowledge I can acquire and I'll be posting a lot of stuff here 'cuz I have all the time to write. Cryo24 is with me... ^_^"
 

Inumpisahan ko nalang din sa pangalan eh, sila ang mga gamit ko na may mga bansag:

· Griever - Ang aking gitara. Taken from the word "grief". One of the first mediums na ginamit ko to vent out depression is ung gitara kong 'to. Binili ko sya sa US tas, dinala ko dito sa Pinas.
· Denio - Guitar effects ko - distortion. Ang katangi-tanging effects na nakayanan ng bulsa ko nung college ako. Distortion para rakenrol! Nung binili ko 'to, adik ako sa "Smells Like Teen Spirit" ng Nirvana at ang dinig ko sa sinisigaw ni Kurt Cobain sa hulihan nung kanta eh "Denio". Ayun!
· Pig Nose - Unang amplifier ko. Ang simple ng dahilan kung baket sya si Pig Nose - dahil yun yung brand name nya. Waaah!
· Amp - Ang Fender amplifier ko. Bukod sa rason na ang "amp" ay short for "amplifier", napamura ako ng "ampotah" nung nakita ko na 110v pala sya at hinde 220v. Galing din kase sa US. Buti hindi ko pa nasasaksak sa 220 nung unang gamit ko. Laking pasasalamat ko at naalala kong tignan muna at amerikano ung amp na yun...
· Hades - Ang kotse ko. Yes, me pangalan na sya. Naghahanap ako ng pangalan ng Greek or Roman god na medyo mabangis at mischievous... I came across this personality test na "Which Greek/ Roman god/goddess are you?". I took the test & got Hades. If my memory serves me right, god of the underworld sya na... Yes, mischievous. Bearing in mind na tinakas ko 'to para sa joyride eh mabangis na panalan un para sa kotse ko. (BTW tinago na ng tatay ko yung susi. Hahanapin ko yun at ipapa-duplicate nang hindi nya napapansin. Muwehehe... *big evil grin*)
· Cryo24 - Ang bago kong Pocket PC phone... Storya nito nasa ibang blog ko. ^_^"
· Rage - iPod ko. Siguro kase, maiingay mga laman nito kaya pinangalanan kong Rage. Parang  pangalan lang ng banda - Rage Against the Machine. Ehehe...

Kung sinoman ang makabasa nito, sana'y nagiliwan ka sa etimolohiya ng pangalan ng aking mga kagamitan.
 

Mahahaba mga journal entries ko no? Pansin ko lang... Parang litanya lang eh. Why? I write most of them here on my ASUS P525. Pocket PC phone na may MS Word, Excel, PowerPoint, Media Player, camera, ah... Basta. Gadget adik kase ako at mahilig ako mag sulat kaya trip na trip ko yung teleponong may MS Word. So, plugging nanaman 'to.

Binenta ko si Cryogenium, ung Dopod kong Pocket PC phone din in exchange for one with a faster processor & a better camera. Eto na yun, ung pinag susulatan ko nito. Siya ang bago kong virtual friend. Tropa namen ung iPod video ko na siyang tranquilizer ko pag gusto ko sunugin ung mga tao sa paligid ko. Eh basta pag badtrip ako o depressed,mp3 lang ang katapat nun, OK na'ko.

Wala pa akong maisip na pangalan para dito sa ASUS ko. Hmmm... Cryo24 nalang kaya. Kase, madami silang similarities ni Cryogenium. (Ang wirdo ko no? Mga gadgets ko may pangalan...).

Cryo24 yung naisip ko kase, eh... P24,000 ung presyo nito. Tsaka 24th day of the month din ang birthday ko kaya may affinity saken yung number na yun... At 24 na ako ngayon, age ko nung na-purchace ko 'to. Sige, mula ngayon tatawagin kong Cryo24 ang aking PocketPC phone.

Ayun lang...

Nyeta... Buhay Walang Ginagawa

"Nyeta" as used on this context, depicts boredom. If you came across this blog, well, I've had several past entries explaining why I don't have any activities in the office.

Since Jhei's termination eh, madami na din naman akong na-accomplish. NGUNIT SUBALIT DATAPWAT BAGAMAT PERO... Paubos na rin yung mga ideas ko nang mga gagawin. Eto so far yung mga nagawa ko na:

· Food trip
· Tulog
· Pasyal sa Libis (Oo,kahit madaling araw at nasa liblib na lugar ng Cainta ako eh malakas ang loob ko mag taxi at pumuntang libis mag isa. Takot lang ng holdaper saken, upakan ko sila.)
· Hotstone massage (At dahil nabiyayaan ang opisina namin ng spa eh, nagpamasahe na ako. Alas tres imedia nang umpisahan ni ate yung session. Nakatulog ako at... Niyeta! Pag gising ko eh alasais na at uwian ko na!)
· Online Courses (Yeah, parang ang Geek ko naman pero, ayoko mabobo kaya nag e-enjoy ako sa online course na kinuha ko. It's about Six Sigma. Mahirap i-explain kung ano sya pero it's using statistics to improve a business process. It has several levels. At present, yellow belt ako dun pero matatapos ko ngaung linggo ung completion nung course para sa green belt. Course palang yun, dipa ako certified. Mahirap yung course na yun, kelangan ng hands-on application.)
· Internet (At dahil madameng restrictions ang PC ko, eh pumupunta ako sa confererce room para open ang access ko sa Internet. Shempre, YM kasama na dun. Eh ano pa ba ang gagawin ko sa Internet kungdi mag online course ng mas marami.) Sayang naman kase kung tutunganga ako. At... MAY CERTIFICATION ANG MGA KINUHA KONG COURSES! Amen!
· Mag sulat ng kung ano ano… Gaya nito…

Anyways, since ako nalang mag isa (at ayoko sumama sa iba dahil hinde ko trip), eh samantalahin na naten. Habang nag o-online course ako eh nakapasak sa tenga ko ang earfones at nagpapatugtog ako nang mga makabagbag-damdaming hard core rock! Ye! Rakenrol! \m/ At shempre, gaganahan ka ba mag aral kung gutom? Eh tambakan ko na ng mga chicha at  softdrinks. Inggit na inggit siguro ung mga nakakakita saken dahil parang ang sarap ng buhay ko. Walang targets, walang curfew. Masaya nga rin kahit mag isa. Ikaw ang Diyos ng mundo mo. Though occasionally, nami-miss ko pa rin ung retarded kong kasama... Aun... I mean it in a positive way, Jhei! Peace! ^_^"

Pero, ano na kaya gagawin ko pag natapos ko na yung mga online courses? Ayoko na manuod ng mga DVD. Mabobobo lang ako dahil hindi nasasanay mag isip ung utak ko.

Naka-line up na rin lahat ng mga libro na babasahin ko. Pag wala pa talaga pagagawa samen sa opisina eh, OK lang. Hahanap ako ng gagawin.

Siguro,eto na yung isa sa mga pag re-rebeldeng ginawa ko na sobrang enjoy at sobrang asteg. Malamang mababaw para sa ilan pero, saken, isang only child na palaki sa parang kumbento eh,radikal na gawa na 'to.

I was 16 when I got my license - driving license. But then, I was never given the chance to drive. I was 23 when I took formal driving lessons. The stupid thing is - I know the basics but I was not allowed to practice what I've learned.

Di ko alam kung baket takot na takot ako pahawakin ng manibela ng tatay ko. He has this notion that girls are dumb drivers.Well,first  I'm not the girlie-type girl na e-engot engot sa kalye at automatic na kotse lang ang kaya dalhin. TSONG, MANUAL ANG KOTSE KO! AT OO! KOTSE KO YUN! Binili ko,sarili kong pera.

Eh,ano na ang kwento?! Lumaki ako at nagkatrabaho ng hatid-sundo ng tatay ko.I found out na kaya ganun is,binilin ako ng lolo ko sa kanya para ihatid at sunduin sa lahat ng lugar na puntahan ko. Eh,ayoko umasa palagi na ganun. Sabe nga ng tropa ko "Kelan ka pa magmamaneho? Pag hindi na kaya ng tatay mo?".

Badtrip din ako palagi umasa. Parang dagdag utang na loob mo na sa magulang mo yung magpahatid at magpasundo. Isang araw, tinopak ako. Papasok na ako sa opisina at nawawala ang tatay ko. Isa pa,ayoko mag taxi.

Lumabas ako ng garahe at nakita ko yung kotse ko, nakaparada!

"AYOS!" sabe ko. Tang ina, dadalhin ko 'to. It's a statement for my dad... Na kelangan nya na ako payagan mag maneho... Na dalhin yung sarili kong pinaghirapan.

Ending, tinakas ko yung kotse ko. Bahala na kung pagalitan. Nag pa ikot-ikot ako sa village namen bago pumunta ng Marquinton. Naghahanap palang ako ng mapaparadahan dahil balak ko kumain ng hapunan nang tinawagan ako sa cellphone ng tatay ko. Eto ang usapan namen:

Xin: Oi! Hehehe...
Papa: Asan ka?
Xin: Nasa Marquinton.
Papa: Nasan yung kotse?
Xin: Dala ko! Hehehe...
Papa: Sino kasama mo?
Xin: Wala,ako lang. Wahaha!
Papa: Ikaw lang? Nadala mo dyan?!
Xin: Oo! Wahaha!
Papa: Hindi ka nabangga?
Xin: Hinde, no!

Ano nangyare? Pinuntahan ako dun sa pinaradahan ko tapos hinatid ako sa opisina.

Masaya! Loko talaga ako. Feeling ko, teenager ako na nag joyride at tinakas ko yung kotse! Kahit saglit lang eh,may sense of freedom.

Inaasar pa ako ng tropa ko sa opisina nung kinwento ko sa kanya. Sana daw,nag file ako ng kaso... Carnapping... Kinarnap ko yung kotse ko. Gago un pero natawa ako sa hirit nya. Kinwento ko lahat pati yung pakiramdam ko. Sa kanya ko nakuha yung "Maryosep". Yun kase yung reaction nya dahil hindi na daw ako teen ager.

Eh, walang pakialamanan! Hahaha! Masaya talaga.

Take the time to view my car's pictures. Upload ko sila. Iisipan ko pa ng pangalan kotse ko.